Prva redakcija (s lijeva na desno): Đorđe Vučinić, Milivoje Bekan i Neđo Marić
Daleke 1975. godine, na tadašnji Dan Republike, 29. novembra, u 13:01 riječima Nikole Kalopera, novinara i urednika Prvog programa Radio Sarajeva: „Ovdje Trebinje“ – počela je istorija naše medijske kuće, 37. lokalne radio-stanice u Bosni i Hercegovini i prvog radija u istočnoj Hercegovini.
Tako je „Glas Trebinja“, kako čitamo na njegovim požutjelim stranicama „u svojoj 24-toj godini postojanja dobio dostojnog pomoćnika u odgovornom, ali i dragom zadatku – informisanju radnih ljudi i građana naše komune“.
„Trebinjska svakodnevnica je obogaćena za jedno savremeno sredstvo informisanja, čije su mogućnosti i značaj i velike i nesagledive. Dnevna vijest, o najznačajnijim i najaktuelnijim zbivanjima u našoj komuni, postaće pristupačna svakom domu, svakom radnom čovjeku i građaninu, a šta pravovremeno i dobro informisanje znači - ne treba da trošimo mnogo riječi – dovoljno je samo da pomenemo: samo dobro obavješten radni čovjek može da bude i dobar samoupravljač“, pisao je tada „Glas Trebinja“.
Radio Trebinje tada je djelovao u sastavu Informativnog centra, čiji dio postaje i „Glas Trebinja“, a njegov osnivač je Skupština opštine Trebinje.
Sa obilježavanja pola godina radija u vili Lastva (Neđo Marić, Radomir Šakotić, Milivoje Bekan, Muharem Babović, Enes Behramović, Momir Brkić, Majda Ćatović, Đorđe Vučinić, Stevo Aćimović, Slobodan Mucović)Prvi direktor Informativnog centra bio je Radomir Šakotić, dok je za glavnog i odgovornog urednika Radio Trebinja imenovan Ladislav Rebac, tada dopisnik RTV Sarajevo iz Trebinja.
Milivoje Bekan, Neđo Marić i saradnik Đorđe Vučinić bili su novinari prve redakcije, ali je ubrzo program novotvorene stanice okupio sve što je u Trebinju tada „pisalo“: za radio sarađuju Draško Bubreško, Momo Piljević, Mustafa Cico Arnautović, Bobo Anđelić, Zoran Božić...Prvi spikeri bili su Momir Brkić, Muharem Ćićo Babović, Majda Ćatović i Nada Grubač, a muzički urednik Spomenka Likić.
U početku je Radio Trebinje, na frekvenciji od 202 metra na srednjim talasima i ultrakratkim 99,3 megaherca, emitovao program od dva časa, sa centralnom emisijom „Hronika komune“.
U vrijeme elektronskih snimača zvuka, računara i softvera za montažu nije lako zamisliti koliki je trud zahtijevala produkcija u ono tehnički oskudno doba: pisalo se na BISER pisaćim mašinama, na terenu snimalo na „uherima“ teškim 7 kilograma, a potom satima montiralo na magnetofonskim trakama, muzika emitovala sa gramofonskih ploča, do kojih se tada s mukom dolazilo...
„Ali je za Trebinje to bio događaj dostojan istorije. Radio stanica je u to vrijeme značila posve drugačiji status za sredinu: Trebinje nije više bilo mali grad, svrstalo se u red izraslih i razvijenih kakvi su nama najbliži bili Dubrovnik i Mostar sa svojim radio-stanicama. Pričalo se da su ljudi napuštali posao u vremenu kad smo emitovali program - da bi slušali radio“, prisjeća se prvih dana radija tada novinar-saradnik u redakciji Đorđe Vučinić.
Dio redakcije iz 1977. godine: Ratka Grkavac, Đorđe Vučinić, Smiljana Perović i Ismet BegovićO počecima prije 40 godina prvi direktor Informativnog centra Radomir Šakotić kaže da je radio imao sreću da u prvu redakciju okupi ekipu mladih novinara spremnih da se uhvate u koštac i progovore otvoreno o svim slabostima društva.
„U moje vrijeme svaki treći dan radio je ‘kažnjavan’ – momci bi ‘zagrizli’ i za iole ozbiljniji tekst koji se vlastima nije sviđao – morao samo ići i Opštinu da se pravdam. I nekako sam uspijevao u tome, pa bi nam opraštali“, prisjeća se Šakotić.
„To je bilo romantično vrijeme – kada smo širom otvorenih očiju učili profesiju koja je u tadašoj Jugoslaviji još bila mlada. Tada je postavljen temelj za dobru novinarsku školu, za koju je najzaslužnija bila kasniji urednik Smiljana Perović. Izuzetan profesionalac i intelektualac, ona je cijeli svoj radni i životni vijek posvetila ovoj kući, učeći mlađe koji su pristizali novinarskom zanatu“, dodaje Đorđe Vučinić.
Radio Trebinje
