Nadgrobna ploča župana Grda iz druge polovine 12. vijeka jedan je od najstarijih ćiriličnih spomenika na prostoru Bosne i Hercegovine i najvrednije do danas sačuvano spomeničko svjedočanstvo iz vremena trebinjskih župana.
Ploča uklesana između 1151. i 1177. godine nađena je na groblju u Policama, a danas se čuva u Muzeju Hercegovine.
Uklesani epitaf dragocjen je za istoriju Trebinja što se u njemu prvi put pominje ime grada u obliku koji ima i danas, kao potvrda da Trebinje još od 12. vijeka nije mijenjalo ime.
Prema natpisu majstora Braje, župan Grd je umro u doba kneza veliega Mihoila, koga istoričari identifikuju sa Mihailom III, posljednjim dukljanskim vladarom iz dinastije Vojislavljevića, čiju vladavinu je oko 1186. godine okončao Stefan Nemanja.
„V dni kneza veliega Mihoila vmrije župan Grd trebinjski i v to ljeto zida jemu raku brat župan Radomir s sinmi jegovjemi i žena mu. Tvara moistr imnem Braja. B(o)že ti daj zdravie.“U županu Grdu ne zna se gotovo ništa.
Istoričari ga povezuju sa županom Grdešom, kojeg vizantijski pisac Jovan Kinam pominje 1150. godine među veoma uglednim velikašima na strani Dalmata (Srba) u bici na Tari protiv Vizantije. Car Romeja Manojlo Komnin potukao je srpsku-ugarsku vojsku raškog velikog župana Uroša II Primislava, a sam Grdeša, zajedno sa istoriji nepoznatim županom Vučinom, biva zarobljen, proveden u Serdiku (Sofiju), da bi već naredne godine bio oslobođen.
Iste 1151. godine, iupanus Gerdessa pominje se kao jedan od svedoka u povelji kojom trebinjski upravitelj i Urošev brat Desa poklanja ostrvo Mljet manastiru svete Marije u Apuliji.
Ovom trebinjskom velikašu pripisuje se i jedna nađena mamuza (tzv. Mamuza trebinjskog župana Grda).
R.S.
