Posljednjih nekoliko dana Trebinje su zadesile tri, slobodno bi se moglo reći, više nego elementarne nepogode. Kao prvo, Britanci su naprasno napustili EU, ubrzo nakon toga naše komšije Hrvati su nepravedno eliminisani sa Evropskog prvenstva u fudbalu, a onda, kao so (ili bolje reći lijek) na ranu, neki portali dojaviše da je na tenderu za kandidata prvog čovjeka grada najviše glasova SNSD-a i njegovih prirepaka dobio, ko drugi, no čuveni tender efendija Luka Petrović.
Kad se samo prisjetimo koliko je „dobra“ učinio za svoj grad dođe nam da se načisto rasplačemo od radosti. Svijetu, kao ekonomsku, ali i turističku atrakciju možemo ponuditi njegovu hipotekarnu genijalnost po pitanju gradskog stadiona, neponovljivu prozivku svoga naroda izdajnicima, verbalne prijetnje uredniku portala „Moja Hercegovina“ i tako dalje.
Ipak mislimo da je to „i tako dalje“ najvažnije i da će se time, nadamo se, veoma brzo pozabaviti nadležni organi. Tenderi su duboki ambis koji tek treba revnosno istražiti. Dok se iskreno radujemo ovoj, trećoj po redu, elementarnoj nepogodi, ipak pomalo strahujemo zbog sindroma Laktaša. Jer, šta ako, mili nam Milorad opet ustane na lijevu nogu, pa kao tamo, zbog nekih Kodžomana, Baštinaca, Radetića i omiljenog mu, ali prugastog Budice Stankovića, raspusti Opštinski odbor SNSD-a i naš Lukica izvisi.
Ne, mi to nećemo dozvoliti. Lukijan je naš dugo priželjkivani protivkandidat. Svaki drugi bi nas zabrinuo. Ako treba i demonstracije ćemo zbog njega organizovati. Da ga nema morali bismo ga izmisliti, jer kao rođen je za vječitog kandidata. Ali, ma koliko ga voljeli nemamo više vremena za njega. Evo, upravo počinju preostale utakmice osmine finala evropskog prvenstva u fudbalu. Oprosti, Luka.
Gradski odbor PDP Trebinje
