Ponedjeljak, 27. jul, Kulturni centar, 20:30 časova
POZORIŠTE “JANKO VESELINOVIĆ” BOGATIĆ
Henrik Ibzen
AVETI
Adaptacija i režija: Ivana Terzić
Vizuelni identitet: Ivana Terzić
Izbor muzike: Ivana Terzić (kompozitor: Martin Phipps)
/Trajanje predstave: 80 minuta/
Lica:
Gospođa Helena Alving, udovica kapetana i komornika Alvinga - Miroslava Kovačević
Osvald Alving, njen sin, slikar – Mladen Jurišić
Pastor Manders – Miroslav Perić
Stolar Engstrand - Miloš Jurišić
Regina Engstrand, u službi kod gospođe Alving - Emilija Tešić
Priviđenje - Milan Milošević
***
Majstor svjetla: Stefan Berić
Majstor tona: Siniša Petrović
Šef binske tehnike: Milan Kovačević
Rekviziter: Damir Vučetić
Inspicijent i sufler: Mina Šanković
Stolarski radovi: Ivica Mijić
Krojački radovi: Dragica Maksimović
Plakat: Anastasija Ković
Tehnička obrada i priprema za štampu: Miroslav Perić
Riječ reditelja
Henrik Ibzen je “Aveti” napisao 1881. godine, prije više od 140 godina. Ipak, uprkos toj istorijskoj distanci, bolno je jasno da se malo toga suštinski promijenilo. Društvo koje štiti ugled prije istine. Porodica koja ćuti da bi opstala. Religija koja sudi umjesto da oslobađa. Seksualnost koja je sputana, potisnuta, zagušena. Žrtve koje se ne čuju i krivci koji se ne imenuju. U ovoj režiji, fokusiram se na ono što često ostane između redova -hipokriziju, korupciju i represiju, kako moralnu, tako i seksualnu. Likovi poput Engstranda i Mandersa nisu karikature norveške prošlosti, već živi svjedoci i našeg sadašnjeg trenutka, oni su mehanizmi i komiteti. Nakon nesrećnog slučaja, umjesto odgovornosti, gledamo planove za novi biznis. Umjesto griže savjesti - investiciju. I tako se pepeo uvijek iznova pretače u beton sistema. Aveti nisu metafora, one su ime za sve ono što nas proganja kad istina nije dobila svoje mjesto.
Ova predstava ne traži da aplaudirate, ni da se složite. Traži da pogledate.
Jer tamo gdje istina nije poželjna, počinju aveti.
O reditelju
Ivana Terzić je rođena 1985. godine u Šapcu. Diplomirala je glumu 2011. godine na Fakultetu umetnosti Prištinskog Univerziteta u Kosovskoj Mitrovici, u klasi profesora Boška Dimitrijevića, a master studije završava 2013. na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu, kod mentora prof. Dragana Petrovića Peleta. Od 2020. godine je doktorant na FDU i stručni saradnik na predmetu Gluma na Fakultetu umetnosti u Kosovskoj Mitrovici. Praktični dio doktorskog umjetničkog projekta „Ukratko, volim Veršinjina“, koji istražuje uticaj različitih glumačkih partnera na kreiranje uloge Maše (Čehovljeve „Tri sestre“), izvela je u maju 2026. godine u Narodnom pozorištu u Beogradu. Jedna je od inicijatora osnivanja Gradskog pozorišta Čačak, u kojem aktivno radi kao glumica, a sarađivala je sa Šabačkim pozorištem, Bitef teatrom i Hartefakt fondacijom. Igrala na televiziji i filmu. Od 2014. godine vodi udruženje Šabačka industrija kulture (ŠIK). Kao reditelj, osam godina je uspješno vodila Omladinsku scenu pozorišta „Janko Veselinović", a od 2021. godine režira i u prvom ansamblu ovog teatra (višestruko nagrađivane predstave “PR ili potpuno rasulo”, “Crna kutija”, “Aveti”).
O piscu
Henrik Ibzen je bio norveški dramski pisac, „otac modernizma“ i jedan od najuticajnijih dramskih pisaca svog vremena. Njegova glavna djela su: Brand, Pir Gint, Neprijatelj naroda, Car i Galilejac, Kuća lutaka, Heda Gabler, Aveti, Divlja patka, Kad se mi mrtvi probudimo, Rosmersholm i Majstor graditelj. Ibzen je najčešće izvođeni dramaturg na svetu poslije Šekspira, a Kuća lutaka je bila najizvođenija svjetska predstava 2006.
Dramom Savez mladih, sa tematikom iz savremenog života, Ibzen najavljuje svoju kritičko-realističku fazu, koju čine Stubovi društva (kritika bezočnosti građanskog društva), Lutkina kuća (kritika položaja žene u društvu), Aveti (problem krivice i praštanja) i Narodni neprijatelj (gušenje istine koja smeta građanskom sloju). Te četiri drame je napisao pod uticajem stava danskog kritičara Georga Brandesa i njegovog poziva na stvaranje društveno angažovane književnosti i njima je izazvao veliku pažnju. Njih povezuje oštra kritika dvostrukog morala. Zbog njegove oštre osude licemerja i nekih ključnih vrednosti građanskog društva, kao što su brak i volja većine, nordijska pozorišta su odbijala da igraju više njegovih komada. Za prvo izvođenje Lutkine kuće u Nemačkoj, morao je da napiše nov završetak, u kome se Nora sa pokajanjem vraća mužu i djeci, dok su Aveti prvo izvedene 1882. godine u Čikagu, a tek 1890. godine u Bergenu u Norveškoj.
Nagrade za predstavu “Aveti” na Republičkom festivalu amaterskih pozorišta Srbije
- Srebrna plaketa za osvojeno drugo mjesto
- Nagrada za najbolju režiju: Ivana Terzić
- Nagrada za vizuelni identitet predstave: Ivana Terzić
- Nagrada za epizodnu mušku ulogu: Miloš Jurišić
O pozorištu
Amatersko pozorište “Janko Veselinović” osnovano je u Bogatiću početkom 1950. godine, iz prijateljskog druženja entizijasta i tadašnjih zaljubljenika u teatar. Inako nastala u provinciji, ova pozorišna družina svojim radom i zalaganjem lako je pronašla put do publike širom tadašnje republike. Zapaženim ulogama, istoriju pozorišta „Janko Veselinović“ ispisalo je više desetina glumaca, a čak njih četvoro sa tih dasaka koje život znače upisalo je glumu na akademijama umjetnosti. U okviru teatra, postoji i dječija i omladinska scena, koju uspješno vode naši glumci.
Jake temelje koje su postavili osnivači mačvanskog teatra lako su nadogradili nasljednici na “daskama koje život znače”, te na mapi pozorišnog amaterizma u Srbiji ansambl pozorišta “Janko Veselinović” već decenijama zauzima jedno od vodećih mjesta.
