ad infinitum

Četvrtak, 21. jul – DOM MLADIH, 20:30 časova

Slovačko pozorište „VHV“ – SKUD „Heroj Janko Čmelik“, Stara Pazova

AD INFINITUM

 

REŽIJA/ Miroslav Kožik

MUZIKA/ Miroslav Bako

SCENARIO, KONCEPT/ Miroslav Bako, Miroslav Kožik  

KOSTIMI/ Ivana Bako

SVJETLO/ Vladana Stepanović

ŠMINKA/ Danijela Kožik

TEHNIKA/ Davor Gašpar

ZVUK/ Natalija Pacanin

FOTOGRAFIJA/ Miralem Čaušević

GRAFIČKI DIZAJN/ Alexandra Havran

PRODUKCIJA/ Pozorište VHV, Stara Pazova

ULOGE/

MAGEIROS/ Miroslav Kožik

GAIA/ Aleksandra Havran

HAVA/ Stefana Budimirović

ADAM/ Miki Topoljski

LEKAR, SLUGA/ Dušan Cetina

AZURA/ Jelena Vučkovac

AVENA/ Mina Petrušić

KAIN,NOJE/ Dušan Simić

SET/ Ivan Kožik

MEDEJA/ Sanja Ćirković

ANDROMAHA/ Nina Vujević

ALKMENA/ Nevena Lepšanović

SARADNICI/ Milan Mutić, Aleksandra Bogićević

O PREDSTAVI

ad infinitum3Ovo je treća predstava u realizaciji režisera Miroslava Kožika i kompozitora Miroslava Baka, takođe i posljednji dio u trilogiji o Čovečanstvu.

Kao i u prethodnim komadima, radnja djela nije smještena u definisan vremenski period ili prostor, ali je vremenski raspon najširi do sada pa tako priča seže od Postanja do Renesanse i Modernog doba.

„Ad infinitum“ govori o projekciji principa čovječanstva koji se ponavljaju i time stavljaju životni krug koji poznajemo u frazu koju ćemo koristiti kao parolu ovoga djela: Postanje, Igra, Smrt i Beskonačnost.

Kroz priču su jasno korišćene teme i likovi iz religijskih spisa iz hrišćanstva, ranog hrišćanstva, islamskih predanja, hebrejskih i gnostičkih jevanđelja, apokrifa i sl. i ne postoji nikakva namjera da se komad predstavi kao religijsko ili ateističko djelo, već isključivo kao edukativna materija, kao što se ni religijski spisi ne moraju nužno koristiti kao rekvizit vjere, već kao istorijski ili analitički.

Svakako, na gledaocu je da nađe sebe u ovome i upotrebi svoje znanje ili vjeru ili ga stekne ili podstakne. Cilj ovog djela je da definišemo nas kao ljudski rod u vremenu u kome živimo, da obratimo pažnju ne teme koje će uskoro postati prioritetne, a to su: prenaseljenost, neobrazovanje, monetarni staleži nastali materijalizmom, desocijalizacija čovjeka i svijeta i sl.

Borba za Mudrošću traje odvajkada a Čovek u balansu dobra i zla često prelazi sa jedne na drugu stranu...

Na Republičkom festivalu amaterskih pozorišta Srbije u Kuli predstava Slovačkog pozorišta „VHV“ osvojila je pet nagrada: drugo mjesto za predstavu u cjelini, najbolja autorska muzika - Miroslav Bako, najbolji kostim - Ivana Bako, najbolja koreografija - Miroslav Kožik i najbolja scenografija - Miroslav Kožik i Miroslav Bako.

Iz recenzija

FRAGMENTI O BESKONAČNOM

ad infinitum2Sasvim je moguće da je nemoguće nekom ko nije gledao „Ad infinitum“ prepričati o čemu se radi u ovoj koreo-drami bez reči, satkanoj od govora tela i tela muzike. Braneći čast reči proterane iz ovog Raja, pokušaćemo da vam dočaramo zašto smo očarani poslednjom predstavom 44. FEDAS-a, koja je zvanično proglašena za najbolju.

„Ad infinitum“ je totalna redukcija priče o ljudskoj civilizaciji, gde je sve svedeno na Znak, koji ima svoje značenje, i koji to isto značenje menja (ili pojačava ili poništava) kad se na sceni pojavi drugi ili treći Znak. To važi za sve: počev od scene i svetla, preko kostima i šminke, pa do igrača i muzike.

Scena je japanski minimalistička sa jednim jedinim Drvetom koje se grana iz crnog monolita (omaž Kjubriku i „Odiseji u svemiru 2001“), nad kojim preteći visi čelični trougao (kao simbol Svevidećeg oka). I zaista, ima u toj prvoj sceni nešto od Dalekog istoka i zena, čemu u prilog idu i samurajski pokreti Mageriosa koji po sceni vitla štapom, atributom indijskih i grčkih bogova, simbolom vatre i falusa, munje i plodnosti. Već iz ovog uvoda jasno je da dva Miroslava, Kožik i Bako, prvi reditelj, drugi kompozitor, temu postavljaju univerzalno i da je ona opšteljudska, da se ne tiče samo naše evropske, hrišćansko-judejske već celokupne memorije čovečanstva. Scena je ovde aluzija na starozavetnu priču o Postanju, a sve ostalo što se na njoj događa jeste iluzija neverbalnog pozorišta.

Miroslav Kožik ima božanstvenu privilegiju tvorca da se u svom rediteljskom delu pojavi kao igrač, i da iz svoje mašte bosonog kroči na scenu druge realnosti. Lik kojeg tumači takođe je tvorac po imenu Magerios, kojeg nam Kožik daje natprirodno silovito ali kao na usporenom snimku jer je njegova prirodna brzina – brzina svetlosti, pa ga ne bismo videli, samo bi nam meso sa kostiju oprao usijani vetar.

Puteni Adam (Miki Topoljski) i erotična Hava (Stefana Budimirović), obujmljeni uzvišenom muzikom spajanja, otkrili su nam lepotu svega Praprvog: praprvog primećivanja, praprvog zaljubljivanja, praprve ljubavne predigre, praprvog vođenja ljubavi u istoriji ljudskih bića. Aleksandra Saška Havran kao Geja, u svom plesu sažima milenijume ženstvenosti. Njeno telo govori snažno i lelujavo, asocirajući čas na minojsku kulturu, čas na stari Egipat, iako na sebi nosi belu haljinu koja bi mogla biti i venčanica, obučena pre vremena, dok od muškarca nema ni pomena, da bi čitavu večnost kasnije, pred sam kraj komada, u sceni „Večnog plesa“ sa Mageirosom dobila smisao ekvivalenta, belog ženskog elementa spram crnog bića muškosti. Ovde smo već u svetu Ivana Bako, koja stoji iza kostima u ovoj predstavi, gde su svi teatarski segmenti stilski prečišćeni i prilagođeni jedan drugom: od majstorskog svetla Vladana Stepanovića do perfektne šminke Danijela Kožika (čela muškaraca su crne boje, što je dovoljno da nas prenese u praistoriju).

Mladi ansambl VHV-a sjajan je u kolektivnoj ulozi Adamovog potomstva, dok gmiže iza Drveta, ispitujući prostor, dodirujući vazduh, uspravljajući se na noge, uvijajući se spiralno kao molekul DNK-a, komunicirajući i razmnožavajući se.

„Ad infinitum“ nema ni jednu slabu tačku. Razlog za to je duboko rediteljsko promišljanje svakog poteza, svakog koraka, svakog konca u ovom filigranskom tkanju, koje ječi i vibrira, jer preko rediteljskog rukopisa ima još jednu nit, Bakovu muzičku pozlatu koja sa Kožikovim slikama funkcioniše kao da iza svega ne stoje dva nego jedan Miroslav. Muzika uzdržana do napetosti nikad ne prelazi utvrđenu granicu, ne izlazi iz unutrašnjeg bića predstave, samo ponekad kad teatarski transformator pod visokim naponom zadrhti pred eksploziju, zvuk se preobrati u baletski izraz, bljesne kao vizija kroz glavu proroka, kao električno pražnjenje kroz mozak genija.

Avakum Kvas (Tekst je prikaz predstave i objavljen je u biltenu FEDASA)

O AUTORIMA PREDSTAVE

MIROSLAV KOŽIK

miroslav kozikRođen u Beogradu 1985. godine, odrastao u slovačkoj porodici u Staroj Pazovi. Svoje glumačko i rediteljsko znanje sticao je kroz angažmane u brojnim amaterskim, a ubrzo i profesionalnim pozorištima (Slovačko vojvođansko pozorište, Opera i teatar „Madlenianum“, Art centar „Hleba i igara“…).

Njegova strast prema pozorištu buknula je 2003. godine angažmanom u predstavi „Hleba i igara“, autora i reditelja Miroslava Benke, od tada se aktivno bavi glumom, a od 2011. godine i režijom.

Pokazuje interesovanja za manje tradicionalnu formu pozorišnog stvaralaštva. Na sceni želi da eksperimentiše, da traži mogućnosti u kojima riječi nisu neophodne, zato bira da svoje priče govori pokretom tijela.

Kao glumac učestvovao je na mnogim festivalima u Srbiji i u svijetu (BITEF Beograd, INFANT Novi Sad, MESS Sarajevo, EX PONTO Ljubljana, CIFET Kairo, FADJR Teheran, festivali u Slovačkoj, Mađarskoj, BiH, Austriji…).

Kao autor (zajedno sa Miroslavom Bakom) i reditelj potpisuje predstave „Poroci čovečanstva“ i „Babylon“, koja je proglašena za najbolju predstavu na republičkoj smotri u Kuli i na Festivalu festivala u Trebinju 2013.godine, a Miroslav je nagrađen zlatnim maskama za najbolju režiju.

Danas, Miroslav je umjetnički direktor Slovačkog pozorišta „Vladimir Hurban Vladimirov“ iz Stare Pazove.

MIROSLAV BAKO

miroslav bakoProfesionalno se bavi kompozicijom i produkcijom moderne elektronske muzike posljednjih 13 godina. Neke od njegovih numera plasirane su na britanskom Bi-Bi-Si radiju 2003. godine.

Potpisao je preko 100 autorskih izdanja na izdavačkim kućama širom svijeta sa nekoliko projekata i pseudonima iza kojih radi i koje je predstavio na nastupima u Srbiji, Hrvatskoj, Mađarskoj, Sloveniji, Njemačkoj, Švajcarskoj, Švedskoj, Rumuniji, Grčkoj, Brazilu, itd.

Redovan je gost tokom godine na događajima i festivalima u većini ovih zemalja.

Godine 2011. napisao je kompletnu muzičku kompoziciju za „Poroke čovečanstva“ u režiji Miroslava Kožika, a takođe se bavi i komercijalnom muzikom za televiziju, film i advertajzing.

U svom studiju u Staroj Pazovi od septembra 2012. godine pisao je i producirao kompletan kor za „Babylon“ u trajanju od 57 minuta u 13 radnih numera. Njegov univerzalni i jedinstveni muzički jezik se bazira na klasičnim kinematski i simfonijskim dionicama odlazeći u paralele sa blagim zvučnim atmosferama i epskim temama, specijalno napisanim za ovaj komad.

Tokom 2014. i 2015. godine napisao je kor za „Ad infinitum“, posljednju predstavu iz trilogije o čovječanstvu.

O POZORIŠTU

Slovačko pozorište „VHV“ osnovano je 1903. godine u Staroj Pazovi, a nosi ime jednog od najvećih slovačkih dramskih pisaca na teritoriji bivše Jugoslavije Vladimira Hurbana Vladimirova, koji je živio i radio u Staroj Pazovi.

Za tradiciju dužu od jednog vijeka pozorište je izdalo preko 300 premijera i jedno je od najčešćih učesnika nekada čuvenog trebinjskog festivala, a danas republičke smotre u Kuli.

Predstave ovog pozorišta viđene su u Aziji, Africi kao i širom Evrope.

Slovačko kulturno-umetničko društvo „Heroj Janko Čmelik“ iz Stare Pazove osnovano je 1948. godine kao udruženje građana sa statusom pravnog lica, sa ciljem da kroz svoju djelatnost okuplja sve one koji svojom aktivnošću i stvaralačkim radom doprinose očuvanju tradicionalnih vrijednosti staropazovačkih Slovaka, kao i da razvijaju nove vrijednosti u sferi kulture i etnografije.

Društvo ima u prosjeku 800 članova od kojih je 350 svakodnevno uključeno u realizaciju programa i manifestacija lokalnog, pokrajinskog, republičkog kao i međunarodnog karaktera. Nosilac je niza domaćih i međunarodnih priznanja za rezultate koje postiže.