Komedija (sa pjesmom bez pucanja)

igraju:

Darko Kurtović

Zoran Jakšić

Mitar Milićević

Milica Salata

Bojan Ninković

 

Pomoćnik režije: Darko Kurtović, scena i kostim: Milica Jeremić - Telebak, muzika: Božidar Bobo Vučur, tekst songova: Željko Milošević, lektor: Olgica Cice, šminka: Milica Jeremić -Telebak, vizuelni identitet: Jovan Vidaković, ton i svjetlo: Ognjen Grubač, izrada scene: Dragan Milićević, izrada kostima: SP "Star" Trebinje

/trajanje 77 minuta/

 

RIJEČ REDITELJA

Nakon nekoliko trenutaka razmišljanja o tome šta kao reditelj predstave da kažem (napišem) o ovom komadu, stalno mi se provlačila ista misao: „Zašto išta treba da napišem?“. Nisam se mogao osloboditi tog eha, pa sam privremeno odustao.

Nakon nekoliko dana, kada sam ponovo poželio baviti se temom „riječ reditelja“, javila mi se ista misao. Štaviše, eho te misli je bio snažniji. Na trenutke pomalo bolan. Ponovo sam odustao.

Nešto kasnije napravio sam još jedan pokušaj sa istim rezultatom.

Onda, to je to, pomislih, otrećilo se, kao što su to naši stari znali reći, sa istim ishodom. Dakle odustao sam.

No, ako vam se ne sviđa ova moja odluka ostaviću vam prostor za vaše mišljenje i eventualnu sugestiju šta je trebalo pisati.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Nadam se da je predviđeni prostor bio dovoljan, a ako nije dopunite promišljanje na mejl: gradskopozoriš[email protected]

Željko Milošević

 

„Ozbiljna“ stranica programa ovog... ovog programa, ove priredbe.

Žan-Pjer Sarazak, francuski pozorišni teoretičar, dramski pisac, reditelj i profesor konstatuje u svojoj knjizi „Poetika moderne drame“ (CLIO 2015.) da je već nakon Drugog svjetskog rata modernizam mrtav. On konstatuje da je zapadna kultura iscrpljena, da više nije sposobna da stvara nove kanone, čovjek je ostao bez kompasa, uzaludno luta i traga za novim sistemom vrijednosti. U takvom društvenom i filozofskom okruženju, pozorište nastoji da pronađe novu formulu kojom bi moglo da kroz ogledalo života dosegne totalitet ljudske zbilje.

Forma, kao zadani kanon, više ne postoji, a i sam Samjuel Beket često je isticao da je obaveza savremenog autora da, oslikavajući opšti društveni nered, pronađe adekvatnu dramsku formu koja bi odgovarala tom neredu.

Florens Dipon u svom djelu „Aristotel ili vampir zapadnog pozorišta“ (CLIO 2007.)  smatra da predstava treba biti komički spektakl, odnosno ludički performans s muzikom i razigravanjem glumačke igre, koristeći tekst samo kao skicu što je blisko formi komedije del arte. U toj igri glumci često komentarišu radnju, igru, u igri se zapetljavaju, ulaze na pogrešna vrata, izlaze iz lika i obraćaju se publici s osnovim ciljom da publici nije dosadno. Komentarisanjem samih sebe glumci ruše četvrti zid, iluziju i igraju se i sa publikom. Taj ludički performans nema mytos (priču), mimezu, katarzu, on je dovoljan sam sebi. On je priredba dovoljna sama sebi.

 

O PISCU

KARLO GOLDONI (rođen 1707. u Venecija, a umro 1793. u Parizu) kao pozorišni čovjek bio je veliki protivnik maske kao scenskog objekta, u korist glumačkog lica koje mora otkriti skrivene principe društvenog maskiranja, kao i činjenicu da smo „svi sačinjeni od iste gline, svejedno glumimo li gospodara ili slugu“. Takav pomak tumačio se kao nepristojno izjednačavanje među društvenim klasama, odnosno kao društvena vizija sa opasnim posljedicama.

„Jedan sluga, a dva gospodara“ je Goldonijev tekst, koji je prema našim saznanjima dramatizovao izvjesni Demark. Upravo ta dramatizacija poslužila nam je za predložak koji smo koristili igrajući se i stvarajući našu predstavu „Jedan sluga a dva gospodara“.
 

O POZORIŠTU

Trebinje ima bogatu pozorišnu tradiciju. U jednom istorijskom momentu, tačnije pedesetih godina XX vijeka, tu je djelovalo i profesionalno Narodno pozorište.

Pozorišno stvaralaštvo, sa redovnim radom, nastavlja se pod okriljem KUD-a “Vaso Miskin Crni” sve do 1992. godine. U ovom periodu, tadašnji trebinjski amateri, Momo Brkić, a nešto kasnije i Nataša Ninković, donose Trebinju najznačajnije nagrade tog vremena, Zlatne maske za glumačka ostvarenja, dobijene na Saveznom festivalu dramskih amatera Jugoslavije.

Zanimljivo je pomenuti da se u drugoj polovini osamdesetih godina, na izvjestan način stvara i dešava trebinjski kult pozorišta. Intezivira se pozorišni život grada. Značajno se umnožava produkcija, a pored pozorišta pri KUD-u “Vaso Miskin Crni”, intezivno djeluju nezavisne trupe “Rinocervus” i “Virus”, okupljajući veliki broj entuzijasta i postavljajući značajan broj dramskih dijela. Igraju se predstave najrazličitih žanrova, priređuju raznovrsni, u to vrijeme nazivani kolažni programi, kao i programi poetskog i neverbalnog teatra, muzičko scenski performansi, poetski matinei… Dok se predstave, performansi uopšte programi izvode, pored Doma kulture i Doma omladine, u galeriji Veritas, bašti restorana Bežigrad, Begovoj kući, gradskom parku, kupalištu Banje i drugim prostorima.

Ni sa nesrećnim događajima devedesetih godina nije u potpunosti utihnuo glas pozorišta u Trebinju. U tim, ratnim godinama, aktivno radi pozorišna trupa “Pozorište Slovo“, a u skladu sa mogućnostima organizuju se i gostovanja.

“Slovo” stvara i u poratnim godinama, a u stvaralaštvu im se pridružuje “Kulturna scenu Male stvari”, koja početkom XXI vijeka i postepenim gašenjem “Pozorišta Slovo”, u periodu do formiranja Gradskog pozorišta, potpuno preuzima i veoma uspješno djeluje ostvarujući do tada najveće i najznačajne uspjehe trebinjskog amaterskog pozorišnog stvaralaštva.

Rezultat njihovog rada naročito se ogleda u predstavi „Don Kihot“ (Mihail Bulgakov), u režiji Miroslava Trifunovića, koja uz četiri nagrade osvaja i Zlatnu masku za najbolju predstavu 2007. godine na Festivalu Festivala (nasljednik Festivala dramskih amatera Jugoslavije), kao i do tada prvoj pobjedi nekog trebinjskog pozorišta na BiH festivalu FEDRA, 2008. godine, sa predstavom „Uho, oko, obraz, trtica…“ (Muza Pavlova), u režiji Željka Miloševića.

Gradsko pozorište Trebinje je osnovano 2009. godine pri JU Centru za informisanje i kulturu, a od 2013. godine djeluje u okviru JU Kulturni centar Trebinje.

Gradsko pozorište Trebinje, s obzirom na kratak vijek postojanja pod ovim imenom, dobitnik je više prestižnih nagrada, među kojima su i pobjedničke nagrade na republičkim i regionalnim amaterskim festivalima. Najznačajniji uspjeh, kada su nagrade u pitanju, ostvaren je sa predstavom „Ševa ili slavuj“ (Efraim Kišon) u režiji Željka Miloševića, koja je osvojila pet Zlatnih maski, a ovjenčala se i onom najznačajnijom, Zlatnom maskom za najbolju predstavu u cjelini 2009. godine, na Festivalu Festivala.

Od 2014. godine, na temeljima bogate istorije i novih iskustava, te velikog entuzijazma, pored amaterske, Gradsko pozorište stvara i organizaciono sazrijeva pa se pored amaterske nastoji razvijati i profesionalnu scenu. U tom pravcu i cilju razvoja i postepenog ustoličenja profesionalne scene, koju Trebinje sigurno zaslužuje, od 2014. godine do danas u produkciji Gradskog pozorišta realizovana su četiri profesionalna pozorišna projekta, a nadamo se uskoro i novim poduhvatima.

Svakako, Gradsko pozorište ne odustaje te i dalje veliku pažnju poklanja i njeguje dramski amaterizam, kao polazišnu osnovu rada i stvaralaštva, a to potvrđuju rezultati ostvareni u prošloj godini na festivalu FEDRA: Najbolja predstava, najbolja režija, glumica, epizodna i debitantska uloga; te po dvije nagrade – Zlatne maske na 60. Festivalu festivala, odnosno nagrade „Raša Plaović“ na 10. REPASSAGE festivalu, oba puta za najboljeg glumca i glumicu.

 

O REDITELJU

ŽELJKO MILOŠEVIĆ (Trebinje, 15. maj 1965.) Diplomirani komunikolog.

Studirao žurnalistiku na sarajevskom univerzitetu do 1992. godine, te opštu književnost i teatrologiju na Filozofskom fakultetu univerziteta u I. Sarajevu.

Dobitnik međunarodne nagrade za doprinos razvoju dramskog odgoja u BiH  “Grozdanin kikot” za 2016. godinu.

Do sada je režirao 28 predstava po tekstovima Nušića, Stefanovskog, Romčevića, B. Srbljanović, Borhesa, Bulgakova, Joneska, Koljade, Muze Pavlove, Mrožeka, Marka Kamelotija, Efraima Kišona i drugih, te 19 predstava za djecu.

Radio je i kao asistent režije sa rediteljima: Dimitrijem Jovanovićem, Miroslavom Trifunovićem, Sašom Latinović, Sašom Volićem i Filipom Gajićem.

Kao akter na sceni iza sebe ima gotovo 40 premijera, a igrao je i nekoliko manjih uloga u TV i filmskim ostvarenjima.

Idejni je tvorac, scenarista i voditelj TV serijala “Hercologija” i TV kviza “Galiot”, te više radio emisija.

Selektovao, bio član i predsjedavao u više sastava žirija pozorišnih festivala amaterskog i profesionalnog nivoa.

Dobitnik više nagrada na domaćim i međunarodnim festivalima, kako za glumačka tako i za rediteljska, dramaturška i scenografska ostvarenja.

Autor je sedam drama, od čega pet za djecu; tri su objavljene u knjizi “Nježni snovi” u izdanju “Zadužbina Petar Kočić” Banja Luka - Beograd, a poezija mu je objavljivana u više listova i časopisa, dok su neke pjesme prevođene na makedonski, slovenački i albanski jezik.

Osnivač je Kulturne scene “Male stvari” u okviru koje 2006. pokreće i interdisciplinarni fest Dani Malih stvari, festival profesionalnog pozorišnog stvaralaštva malih formi/malih scena.

Takođe, suosnivač je jedne od prvih nezavisnih kulturnih scena BiH Alternative “Rhinocervus”, 1986. godine. Ova scena je okupljala više od 50 mladih stvaralaca iz različitih oblasti umjetničkog izraza i intezivno je djelovala do 1990. godine.

Radi u JU Kulturni centar Trebinje kao upravnik Gradskog pozorišta Trebinje.