VEČERAS IGRA
Ponedjeljak, 25. jul, KULTURNI CENTAR, 20:30 časova
Trsteničko pozorište i Dramski atelje „Vuk Karadžić“
„SRPSKA DRAMA“
Tekst: Siniša Kovačević
Režija: Miloš Milošević Šika
Asistent režije: Tijana Matić
/Trajanje: 75 minuta/
Igraju:
Obrad Srećković, šezdeset pet, seljak - Dušan Jović Ćule
Milan Srećković, osamnaest, redov - Viktor Nedeljković Vića
Milan Srećković, osamnaest, partizan - Tadija Radivojević Taca
Milan Srećković, osamnaest, vojnik JNA - Andrej Jovanović
Vukašin Katunac, četrdeset, major - Aleksandar Rašković Aca
Mihajlo, osamnaest, posilni – Đorđe Nedeljković Đol
Narikače - Zorica Krunić Zoka i Slađana Radivojević Slađa
Scena - Vasilije Petrović
Kostim i fotografija - Jelena Jović
Muzika - Stevan Milošević
Plakat - Srećko Zdravković
Dizajn tona - Dragan Gavrilović i Lazar Milošević
Dizajn svjetla - Dalibor Radović, Ivan Simonović i Saša Ravilić
Video produkcija - Dragan Gavrilović
Inspicijent - Una Ćirić i Dragan Jović
Ton - Milorad Marković
O DRAMSKOM ATELJEU
Dramski atelje KUD-a „Vuk Karadžić" iz Grabovca (opština Trstenik) radi od 1984. godine, u okviru ovog društva koje je osnovano 1949. godine. Ima tri scene: dječiju, večernju i kabare-scenu. Sa Narodnim univerzitetom Trstenik je organizator Međunarodnog festivala dječijeg dramskog stvaralaštva „Moravski cvetić".
Učesnik je velikog broja festivala širom Srbije i regiona: Festival pozorišta za djecu - Kotor, Crna Gora (2004 i 2005); Međunarodni festival dječijeg pozorišta “Zvono" - Zvornik, RS, BiH (2017, 2019 i 2021 ); Međunarodni festival „Limsko srce" - Berane, Crna Gora (2017 i 2019); Majske igre" - Bečej (2018); Festival komedije „Jovan Knežević Caca" - Novi Bečej (2004, 2005, 2007 i 2019); Turnir duhovitosti - Beograd (1985 i 1995); Fedras - Malo Crniće (2005, 2019 i 2021); Festival dramskog stvaralaštva Otvorena scena" - Bačka Palanka (2018, 2019 i 2020.).
RIJEČ REDITELJA
„Birajući smrt pod svojim imenom, nismo izabrali ono što je bilo ispred, nego ono što je bilo u nama i iznad nas. To je dokaz da smo već imali sebe, da smo bili ukorjenjeni, užiljeni i usebljeni, da smo sebe imali i doveli dotle da smo se mogli pregorjeti i ostati svoji na svome"
Matija Bećković
Kada sam prvi put pročitao Srpsku dramu Siniše Kovačevića (u prvoj polovini devedesetih godina prošlog vijeka), bio sam očaran modelom dramskog vremena mrtvih, odnosno Kovačevićevog uvođenja mrtvih ljudi kao aktera drame i sa povezanošću iste te drame s kultom mrtvih. Kult mrtvih predaka je samo središte predanja koje se osjeća kao usmjeravajuća energija života što, pjesnički rečeno, znači svijest o tome da, kako bi pekao Ivan V. Lalić glasovi mrtvih, što nisu mrtvi glasovi. Osnovni kontekst srpske istorije i književnosti predočava zavjet predaka kao najvišu moralnu mjeru postojanja i smrt kao zalog vaskrsenja, kao znak suštinske prirode postojanja, a taj istorijski kontekst je Kovačević umjetnički uzdigao na motivu mrtve vojske, što, očigledno, ne može biti slučajnost. Kao što nije ni slučajnost da je za zborište mrtve srpske vojske, što je ikad poginula u ovim krajevima, a nije sahranjena u zavičaj", u atmosferi plavičastog maglovitog praskozorja koje se nikad neće pretvoriti u zoru, izabrao baš Srem - mjesto i simbol stradanja srpske mladosti u dvadesetom veku, počev od 1914. pa preko 1944. sve do 1991. godine.
Kada sam po prvi put vidio Srpsku dramu na sceni (Scena trsteničkog Doma kulture, krajem 1994. ili tokom 1995. godine, u izvođenju glumaca Zvezdara teatra), malo mi je zasmetalo dugo i, do očaja, monotono vrijeme smrti, bez dana i bez sna, koje je glavnim junacima služilo za pretresanje svojih životnih priča uz neizbježne prepirke. Kasnije sam, po novom iščitavanju teksta i gledanju još nekoliko izvođenja (profesionalnih i amaterskih tetatara), shvatio da je Kovačević upravo na taj način stvorio dramaturški okvir u kome će dati presjek tragične srpske istorije u dvadesetom vijeku i da je baš taj odlučni dramaturški pomak u svijet i vrijeme mrtvih on majstorski iskoristio u svim segmentima i pravcima ove samo naše (srpske) drame.
Kovačevićevo opredjeljenje za dramaturški model vremena i prostora mrtvih i njegov ubjedljivi rez u korijen srpske istorijske tragike, natjeralo me je da poslije skoro tri decenije od prvog čitanja Sriske drame, pokušam da ovu Kovačevićevu, ne samo najbolju dramu u svome opusu (makar ja tako mislim), nego i jednu od najznačajnijih srpskih drama u drugoj polovini dvadesetog vijeka, a u čast stogodišnjice trsteničke pozorišne scene, oživim na Daskama koje život znače. Svakako, to ne bih mogao učiniti da iza mene, ili ispred. nisam imao predivnu glumačku ekipu Trsteničkog pozorišta, na čelu sa već prekaljenim Dušanom Jovićem Ćuletom (Obrad Srećković).
I na kraju da kažem, da mi je od prve čitalačke probe (24. februara 2022.), pa sve do pretpremijere (28. maja 2022.) bila naum i velika želja, da u ovom evropskom suludom i sumanutom ratnom vremenu, napravim srpsku antiratnu dramu, sa iskrenim i molitvenim željama da u Srbiji nikada više ne zapuca ratna puška.
Koliko sam u tome uspio, neka publika to procijeni!
U Trsteniku. 07. juna 2022. godine
Miloš Milošević Šika
O REDITELJU
Miloš Milošević Šika rođen je 1959. godine u Trsteniku. Član je Udruženja dramskih pisaca Srbije i Udruženja književnika Srbije. Objavio je preko četrdeset knjiga. Pisac je velikog broja dramskih tekstova za djecu i odrasle. Napisao je scenario za TV serije za djecu: Priče sa tavana i Mirko nemirko, kao i za dokumentarno-igrane filmove: Mirno spavaj vojvodo (Voja Tankosić) i Slava svetitelju - hvala učitelju, koji je i režirao. Potpisao je nekoliko režija amaterskih večernjih i predstava za djecu. Dobitnik je više književnih nagrada za poeziju, prozu, dramske tekstove i pozorišne predstave, kao i Godišnje nagrade opštine Trstenik. Živi i stvara u Grabovcu, nadomak Trstenika.
O PISCU
Siniša Kovačević završio je dramaturgiju na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Redovni je profesor Akademije umetnosti na predmetu Dramaturgija.
Piše za pozorište, film i TV. Režirao je u praizvedbi svoja pozorišna djela: Virus, Kraljević Marko, Janez, Velika drama, Zečiji nasip, kao i film Sinovci.
Njegova djela su prevedena na makedonski, ruski, engleski i njemački jezik.
Oženjen je glumicom Ljiljanom Blagojević, sa kojom ima ćerku Kalinu Kovačević, takođe glumicu. Živi i radi u Beogradu.
